Oktober 2022 | Door: Jeffrey Leichel | gemeente & burger

DANSEN MET DE DUIVEL IN DE TANGOSTRAAT 

Een zeer verontrustend inkijkje in de falende overheid in Apeldoorn.

We schrijven juli 2015, een maand die begint met een pittige hittegolf om te eindigen in het wisselvallige weer dat voor Nederland zo kenmerkend is tijdens de zomer. Hoofdrolspeler in dit dossier is Theo Rijkenhuizen, die in Apeldoorn op zoek is naar een kavel om zelf een huis op te bouwen. Theo vindt in de Tangostraat in de wijk Zuidbroek een prachtige kavel, aangeboden door de gemeente. 

Theo is op dat moment alleen in Nederland, zijn gezin woont nog in het landelijke dorpje Orgeval onder de rook van Parijs. Theo werkte in Parijs voor een internationale organisatie, maar door een reorganisatie van het bedrijf en de verhuizing van het hoofdkantoor van Parijs naar Brussel hield hij het voor gezien. Het gezin besloot terug naar Nederland te gaan.

De kavel was de laatste van drie kavels die door de gemeente in de Tangostraat waren aangeboden, op de andere twee kavels waren al huizen gebouwd. De middelste werd door het gezin Rijkenhuizen gekocht. Een prettige gedachte vond het gezin, want dan heb je ook geen verrassingen meer over wat er precies naast je wordt gebouwd. 

Volgens de verkoopbrochure en koopovereenkomst mochten op deze drie kavels een woonhuis met één uitrit worden gerealiseerd en moest aan de zijkanten van de woning minimaal 4 meter groen behouden blijven. Dat was bij aankoop van de kavel ook de feitelijke situatie bij de buren.

Een jaar later, in juli 2016, wordt de prachtige nieuwe woning met enthousiasme betrokken door het gezin Rijkenhuizen. Maar enkele maanden daarna begint voor het gezin een horror verhaal van ongekende proporties.

GIGANTISCH BIJGEBOUW

Begin oktober 2016 wordt het gezin opgeschrikt door bouwwerkzaamheden bij de buren op nummer 17. Een kraan wordt geïnstalleerd waarvan de steunpoten deels op de kavel van Rijkenhuizen worden neergezet en het nieuwe gazon flink beschadigt. Theo stapt naar de nieuwe buren om te vragen wat er gaat gebeuren en waarom de kraan deels op zijn kavel staat. 

De buren hadden besloten een 12 meter (!) lang bijgebouw vrijwel op de kavelgrens te plaatsen, bestaande uit een schuur en een overkapping. De blinde muur van 12 meter lang en bijna 3 meter hoog bestrijkt vrijwel de gehele achtertuin van het gezin Rijkenhuizen, die daardoor tegen een gigantische bakstenen muur aankijkt. Later leert Theo dat de buren ook nog een carport voor het bijgebouw willen plaatsen.

Theo en zijn gezin zijn er compleet van ondersteboven en begrijpen niet waarom er geen enkel overleg met ze is geweest. De buren, die toevallig beide ambtenaar zijn en waarvan de vrouw voor de gemeente Apeldoorn werkt, zaten er niet zo mee. Dit ondanks dringend advies van de gemeente en de betrokken aannemer om dergelijke zaken altijd eerst goed met de buren af te stemmen. 

Theo slaat zijn koopcontract er nog eens op na en in een bijlage met nadere uitleg staat toch echt dat er vier meter tuin aan de zijkanten vrij moet blijven. Ook vraagt Theo zich af waarom er ook nog eens een carport is gepland in het verlengde van de muur van 12 meter.

De originele uitrit van de woning van de buren zit namelijk aan de andere kant van hun woning. Theo vraagt nog aan de buren wat daar dan moet worden gestald, maar het antwoord van de buren blijft uit.

Geschrokken van de bouwwerkzaamheden en het plan voor de carport neemt Theo contact op met de ‘afdeling grond’ van de gemeente. Daar legt hij zijn zaak voor aan een ambtenaar van die afdeling, met verwijzing naar het koopcontract en bijlagen. De ambtenaar geeft telefonisch aan dat dit zeker niet de bedoeling kan zijn en belooft een brief te schrijven aan de buren. 

We hebben het nu erg druk met grote projecten

Maar ondertussen gaan de bouwwerkzaamheden verder. Na enkele weken informeert Theo naar de status. Dezelfde ambtenaar geeft aan dat ze het erg druk hebben met grote projecten en de zaak heeft doorverwezen naar een collega. De naam van die collega wil zij echter niet noemen.

Ondertussen ontdekt Theo dat de buren in een eerder stadium een vergunning hebben aangevraagd voor twee uitritten, aan beide kanten van de woning één! In Apeldoorn krijg je bij zo’n aanvraag te maken met het uitwegenbeleid. Daarin staan duidelijke regels wanneer bijvoorbeeld een 2e uitrit op een kavel is toegestaan. Op basis van die criteria is klip en klaar dat die tweede uitrit er niet mag komen.

HET SLECHTE NIEUWS

Ondanks de eerdere uitspraak van de 'afdeling grond' dat de aanbouw op gespannen voet staat met het koopcontract en de brochure (van de gemeente!), ontvangt Theo op 9 december van de gemeente een officiële brief. Daar staat goed en wel in dat na intensief intern overleg de gemeente tot de conclusie is gekomen dat bijgebouwen achter de gevellijn van de hoofdwoning vergunningsvrij zijn en dus niet kunnen worden getoetst. Maar het koopcontract had dit nu juist moeten voorkomen door de verplichte 4 meter groenstrook.

Theo neemt contact op met de gemeente om naar de notulen te vragen van dit intensieve overleg, maar die worden niet verstrekt. Theo besluit dan maar een klacht in te dienen en vraagt via een WOB-verzoek de notulen alsnog op. Die ontvangt hij uiteindelijk, maar daar is zoveel in zwartgelakt dat de essentie er niet uitgehaald kan worden.

Begin 2017 volgt een gesprek met de gemeente om tot een oplossing te komen, maar dat loopt op niets uit. Op 17 februari ontvangt Theo vervolgens een mail van een hogere ambtenaar, waarin staat dat er niets aan de bijgebouwen kan worden gedaan. Ze staan achter de gevellijn en zijn daarom vergunningsvrij. Het koopcontract en de bijlagen die door de gemeente zijn gebruikt voor de verkoop van de kavel worden als niet relevant beschouwd.

Gemeentelijke beukenhaagjes
mag je niet zomaar weghalen

Theo richt zich vervolgens op de illegale 2e uitrit, want hij is bang dat deze gebruikt gaat worden voor bijvoorbeeld het parkeren van een camper of caravan, waardoor het uitzicht nog verder wordt bedorven. Inmiddels hadden de buren ter hoogte van de 2e uitrit de door de gemeente geplante beukenhaagjes verwijderd en de uitrit laten aansluiten op de openbare weg, vlak voor een kruising. 

In de wijk Zuidbroek worden beukenhaagjes aan de straatkant door de gemeente geplant, om in de straat een nette en rustige tuinafscheiding te behouden. De haagjes mogen officieel alleen na toestemming van gemeente én buren worden verwijderd. De buren van Theo hebben die regels aan hun laars gelapt.

De maatwerkprocedure die niet blijkt te bestaan

Theo verdiept zich verder in het uitwegenbeleid en constateert dat die 2e uitrit helemaal niet aan het beleid van de gemeente voldoet. Hij heeft contact met een ambtenaar van de gemeente die hem gelijk geeft en aangeeft te zullen gaan handhaven. Daags daarna ontvangt Theo een mail van de ambtenaar die de vergunning voor de 2e uitrit heeft verstrekt. Hij geeft aan dat het hier om maatwerk gaat. "In dat geval kan afgeweken worden van het uitwegenbeleid", zo wordt Theo meegedeeld.

Vervolgens vraagt Theo naar de procedure van dit maatwerk, maar daar komt geen antwoord op. Pas na lang aandringen en zelfs een WOB-verzoek moet de gemeente schoorvoetend toegeven dat deze procedure niet bestaat! 

De gemeente geeft wel aan te werken aan het verbeteren van het toekenningsproces, o.a. middels het vierogenprincipe bij de toekenning van een uitritvergunning.

Een andere hoge ambtenaar stuurt later een bericht naar Theo waarin hij aangeeft dat het inderdaad toch eigenlijk niet allemaal correct was gegaan, maar ja, de vergunning is al afgegeven, dus wij laten het erbij.

EEN SMERIGE STREEK

Theo liet het er echter niet bij en na een fikse woordenwisseling met de buurman en zeer moeizame gesprekken met de gemeente, werd via een wijkbemiddelaar uiteindelijk toch overeengekomen dat de beukenhaag zou worden teruggeplaatst, waardoor de 2e uitrit niet als zodanig gebruikt zou kunnen worden. 

Het gedraai van de gemeente en de opstelling van de buren hadden Theo inmiddels toch wat onzeker gemaakt. Om toekomstige problemen met de 2e uitrit te voorkomen benadert Theo voor de zekerheid zijn rechtsbijstandsverzekeraar, waar hij de zaak voorlegt. Deze (ARAG) adviseert Theo om de gemeente te vragen de vergunning voor de 2e uitrit in te trekken op grond van ‘geen feitelijk gebruik’. Immers de beukenhaag is na bemiddeling teruggezet. ARAG stuurt vervolgens een verzoek daartoe naar de gemeente.  

De beukenhaag wordt voor de tweede 
keer illegaal verwijderd!

Vanuit de gemeente wordt voorgesteld een gesprek daarover te hebben met elkaar op maandag 4 december 2017. Op de vrijdag daarvoor, om 16:00 in de middag, ziet Theo tot zijn verbazing dat zijn buurman de teruggeplaatste beukenhaag ineens weer verwijdert. 

Het gesprek op maandag bij de gemeente vangt aan met iemand van de juridische afdeling van de gemeente en een lid van de onafhankelijke bezwaarschriftencommissie. Het gesprek is nog niet goed en wel op gang of de jurist van de gemeente gooit een foto op tafel. Op de foto is te zien dat de beukenhaag ter hoogte van de 2e uitrit van de buren weg is en er ineens een auto geparkeerd staat. De jurist geeft aan; “zoals u kunt zien is er wel sprake van feitelijk gebruik”, het gesprek kan dus hier eindigen.

Verbouwereerd verlaten Theo en de ARAG-jurist het pand. Ze zijn er keihard ingeluisd door de gemeente zelf. Dit lijkt een gecoördineerde actie tussen de buren van Theo en de gemeente.

HANDHAVEN

Maar Theo laat dit niet zomaar over zijn kant gaan. Hij is nog strijdbaarder geworden nu zijn eigen gemeente hem zo'n loer heeft gedraaid. Hij klaagt in januari 2018 bij de afdeling handhaving en geeft aan dat, ondanks eerdere afspraken, de beukenhaag zonder toestemming is weggehaald en dat volgens het uitwegenbeleid die twee uitritten echt niet kunnen kloppen. Daar voegt hij een nieuw argument aan toe. Volgens het uitwegenbeleid mag een uitrit niet breder zijn dan 3,5 meter. Beide uitritten van de buren voldoen daar in de verste verte niet aan.

Op 27 februari 2018 ontvangt Theo een officieel besluit (inclusief rechtszekerheidsclausule die dit besluit ook echt officieel maakt) van een andere ambtenaar van de gemeente. Theo wordt in het gelijk gesteld en de gemeente gaat handhaven! Het gezin Rijkenhuizen is opgelucht dat het recht toch zegeviert.

Maar toen de bewuste ambtenaar wilde gaan handhaven bij de buren weigerden de buren mee te werken. De ambtenaar probeerde nog tot een compromis te komen met de buren. Hij stelde voor om de eerste uitrit, die eigenlijk te breed was, te gedogen, maar dan wel de vergunning voor de tweede uitrit op te heffen. Ook daar wilden de buren niet aan meewerken. De ambtenaar meldt de zaak intern en tot opperste verbazing van het gezin Rijkenhuizen wordt door de gemeente besloten om toch niet te zullen handhaven, zonder opgaaf van reden.

Foutje, bedankt

Enkele weken later ontvangt Theo een brief van het College (Burgemeester en Wethouders). Daarin staat dat het handhavingsbesluit van de bewuste ambtenaar geen officieel besluit was, maar een vooraankondiging!! De rechtszekerheidsclausule had er niet bij moeten zitten, zo geeft het College aan, dat was een administratief foutje. 

Kort daarop ontvangt Theo van de onafhankelijke bezwaarschriftencommissie het bericht dat het handhavingsverzoek is afgewezen (ongegrond verklaard). Terwijl die commissie wist dat de ingebrachte foto een vervalste situatie ter plaatse was. En zo sluiten de gelederen bij de gemeente zich wederom in het voordeel van de buren.

DE UITRITPETITIE

ARAG is het volkomen oneens met het besluit van de onafhankelijke bezwaarschriftencommissie en besluit in beroep te gaan tegen de uitspraak. Vlak daarna, in maart 2018, worden ineens door de gemeente alle uitritten van woningen in de Tangostraat opgemeten. Niet lang daarna ontdekt Theo dat de buren van nummer 17 een heuse ‘Uitritpetitie’ hebben opgezet en hebben verspreid in de straat. 

Wat blijkt, een groot deel van de uitritten in de straat voldoet niet aan de 3,5 meter eis uit het uitwegenbeleid en de overgrote meerderheid van de bewoners heeft nooit een uitritvergunning aangevraagd. Dit is overigens ook helemaal niet bekend bij de bewoners die een huis met 1 uitrit mochten bouwen.  

De hele straat wordt door de buren in het conflict betrokken

In de petitie waarschuwen de buren van Theo dat zij wel een vergunning hebben en dat als hun uitrit teruggebracht moet worden naar 3,5 meter, zij niet anders kunnen dan de gemeente te verzoeken bij alle straatbewoners te handhaven. Uiteraard is Theo hiervan niet op de hoogte gebracht, zijn brievenbus is gemist bij het verspreiden van de petitie door zijn buren. 

Diverse straatbewoners zouden de petitie hebben ondertekend, maar daar krijgt Theo geen inzicht in. De gemeente weigert inzage te geven in het aantal handtekeningen (privacy!). Duidelijk is dat de straatbewoners geïntimideerd zijn door deze petitie, bang dat ze hun eigen uitrit moesten aanpassen. De tekst van de petitie was ook bijna bedreigend van toon. 
 

Het beroep dat ARAG heeft ingesteld komt, na enkele keren uitstel, eind oktober 2022 voor de rechter. Ondertussen probeerden enkele wethouders nog de zaak minnelijk te schikken. Ze stelden Theo voor of hij er akkoord mee kon gaan dat de vergunning voor de 2e uitrit zou vervallen bij verkoop van het pand van de buren en de beukenhaag direct werd teruggeplaatst. Theo vond dat een acceptabele oplossing, maar de buren hebben het schikkingsvoorstel resoluut afgewezen. Naar verluidt omdat dit de verkoopwaarde van hun woning met twee uitritten zou aantasten.  

DE STENTOR

Tijdens deze ongelooflijke zaak heeft Theo ook steeds contact gezocht met de media. Een journaliste van de Stentor is daarvoor bij Theo geweest en heeft zijn verhaal opgetekend. De journaliste was onder de indruk van Theo’s verhaal, vond dit zeer geschikt voor publicatie en stuurde ook de concepttekst van het artikel toe. 

Ze gaf aan dat ze dit nog wel wilde toetsen bij de Burgemeester vanwege de gevoeligheid ervan en ook akkoord van de hoofdredacteur moest hebben. Theo zou van haar horen. Daarna bleef het stil, het artikel is nooit geplaatst en de journaliste reageert op geen enkele contactpoging meer van Theo. Het kan natuurlijk allemaal toeval zijn, maar Theo vraagt zich wel af wat er is gebeurd nadat er contact is geweest met de Burgemeester? 

Als je voor je recht op wil komen, 
dan is een zwarte lijst je beloning

ZWARTE LIJST

Natuurlijk is door alle stress de relatie met de buren op nummer 17 van de Tangostraat compleet verstoord. Over en weer lopen de emoties hoog op. Inmiddels staat de naam Rijkenhuizen ook bij de gemeente geregistreerd als overlastveroorzaker. Daar hebben ook weer de buren voor gezorgd door een stortvloed aan klachten over het gezin Rijkenhuizen te melden. 

Dat gaat dan over kerstverlichting in de tuin die teveel schittert of bevestigd is aan het hek van de buren, BBQ’s of korfvuren die teveel overlast zouden veroorzaken, te harde muziek van de kinderen, etc. etc. En dit allemaal ondanks de 12 meter lange muur van 2,80 meter hoog die de buren scheiden van het gezin Rijkenhuizen.

Bij het minste of geringste staat hierdoor nu de politie voor de deur, wat de frustratie alleen maar verdiept. De terechte klager wordt de schuldige. Ook de relatie met andere bewoners in de straat is bekoeld vanwege de rondgestuurde petitie en persoonlijke gesprekken tussen de bewuste buren en straatbewoners.

De eens zo rustige woonomgeving in het Franse dorpje Orgeval blijkt verruild te zijn voor een giftige omgeving in Apeldoorn, waarbij de buren en de gemeente een rustig en gezellig buurtleven voor dit gezin onmogelijk maakt.

DE RECHTSZAAK
Inmiddels is de zaak bij de rechter geweest. Die heeft al aangegeven dat vanuit zijn perspectief aan de 2e uitrit niets kan worden gedaan, maar had ook nog wel wat bedenkingen bij de hele gang van zaken. Het is aan het College om te bepalen of ze de vergunning toch nog willen intrekken, bijvoorbeeld als duidelijk is dat er ernstige fouten zijn gemaakt in het toekennen van de vergunning.

DIENSTBAAR EN TRANSPARANT
Een enorm bijgebouw, een illegaal verkregen tweede uitrit, onfatsoenlijk gedrag van zowel de buren (die ambtenaar zijn) als de gemeente, fout op fout stapelen en transparantie tegenwerken. Het kan blijkbaar allemaal in de gemeente Apeldoorn.

De lokale politieke partij GB Apeldoorn heeft schriftelijke vragen gesteld over de gang van zaken naar aanleiding van deze zaak. Maar de uiteindelijke vragen hierover waren zo ambtelijk en algemeen, dat er ook soortgelijke antwoorden terugkwamen.

Tussen de regels door wordt echter wel toegegeven door de verantwoordelijke wethouder dat er fouten zijn gemaakt en dat de procedures verder worden geactualiseerd en verbeterd. Het dossier wordt gesloten.

De ongemakkelijke vraag die blijft hangen is; is het voor het gezin Rijkenhuizen nu goed opgelost na zes jaar vechten? Het antwoord daarop is een grote en teleurstellende NEE.

Zou er nog een ambtenaar zijn die zich deze zaak aantrekt, het beukenhaagje bij de buren terugplaatst en de bewoners van de Tangostraat informeert dat het gezin Rijkenhuizen alleen maar juist en zuiver heeft gehandeld? 
 

UPDATE 22 november 2022
Op last van de advocaat van de gemeente Apeldoorn zijn de namen van de ambtenaren uit dit artikel verwijderd.  Alhoewel dit op gespannen voet staat met de rechten van een journalist, is in dit geval door LeichelMedia besloten hier gehoor aan te geven en focus te houden op de rol van de gemeente in deze zaak. 

Kosten van dit artikel: € 875,00
Ontvangen donaties: € 300,00 (per 1 november 2022)
Artikelnummer: 2022-10-01